Madagascar afronden

Zo, en nu een laatste berichtje over Madagascar, want anders duurt het allemaal veels te lang. We zijn een digitaal boek aan het afronden en dan kunnen we jullie meer laten zien van het land. Een korte samenvatting de bijzondere laatste dag en een aantal plaatjes rest mij nog.
In m´n vorige bericht gaf ik aan dat het veel zoeken was naar lemuren, maar aan het einde van de trip (inmiddels 2 mensen al eerder vertrokken vanwege ziekte, een aantal eerder naar huis, omdat ze voor de verlenging niet genoeg vakantiedagen hadden en Saskia die een heftige voedselvergiftiging achter de rug had) hebben we een geweldige dag gehad met Sifaka´s, Indri´s, kameleons en andere dieren. Omdat Saskia precies op het hoogtepunt van de vakantie ziek werd, waren we helaas gedwongen om in het hotel achter te blijven. De anderen gingen op weg naar de beroemde Indri-Indri: de grootste van de lemuren in Madagascar. Ze worden tot soms 90 cm groot en kunnen tot 10 kilo zwaar worden. Ze kunnen niet in gevangenschap gehouden worden vanwege hun onberekenbare voedselkeuze per periode (ze willen zelf de keuze hebben wanneer ze welk type voedsel eten) en dat schijn je niet na te kunnen bootsen. Het meest bekend zijn ze vanwege hun manier van communiceren. Ze hebben 3 verschillende geluiden: één voor alarm, één wanneer ze een sexuele drift hebben en één voor onderling communiceren. De laatste hebben wij vast kunnen leggen. Een soort van walvisachtig geluid, dat je langzaam van andere groepen Indri´s aan hoort komen en dat door andere groepen wordt overgenomen. Echt enorm hard trouwens. Luister zo zelf maar.

Sas en ik hebben deze dagtrip op z´n Amerikaans gedaan: 3½ uur heen, 2 uur door het National Park heen, daarna nog een uur door een ander park (Madagascar Exotic) en daarna nog 3 uur naar het hotel. Het was een vermoeiende laatste dag, maar ik heb zo´n laatste dag nog nooit zo leuk besteed.
Hierbij nog een aantal foto´s van Madagascar Exotic:

Al met al een mooie, bijzondere (vreemd begin en de ´afvallers´), maar zeer geslaagde vakantie. Het is een echte aanrader als je van dieren houdt.
Volgende reis wordt waarschijnlijk China, met panda´s!! ;-)

Zoek de lemuur

Bij het eerste park kom je er al snel achter dat de lemuren niet à la de apenheul overal om je heen springen en op je schouder gaan zitten (al hoewel.... lees later). Het is echt zoeken geblazen en als je je eerste slapende pluizenbol denkt te zien, ben je al heel blij. Maar we verwachtten natuurlijk meer. Het eerste park waar we naartoe gingen was Ranomafana National Park. Er zitten daar naast reptielen en kameleons verschillende lemuursoorten: diverse bamboe-lemuren, Red-fronted lemur (meeste gezien), red-bellied lemur en de Milne Edward Sifaka (wel gezien, maar niet op de foto). ´s-Avonds hebben we nog twee wandelingen gemaakt en de bruine muislemuur en de Malagasy civetkat gespot. Je mag er geen foto van maken, maar dat wist Saskia nog niet toen ze bruine muislemuur al te pakken had. Toch mooi meegenomen. De eerste ´catch´ van de small five ;-)

Toch nog Madagascar

Vrijdag dus 6½ uur in de bus van Parijs naar A´dam en daarna nog naar huis, Da´s niet fijn als je nog niet weet of de vakantie wel of niet door zal gaan.

Tijdens het weekend veel e-mailcontact gehad met de reisgenoten en telefonisch contact met Sawadee (de reisorganisatie). Om een lang verhaal kort te maken zijn we uiteindelijk dinsdag alsnog vertrokken. Ditmaal met Air Madagascar (in handen van Lufthansa) via Milaan en Nosy Bé (Eiland behorende bij Madagascar).

Madagascar is een enorm groot Eiland. De meeste mensen die ik voor of na mijn reis hierover sprak hadden dat niet verwacht. Afmetingen van noord-zuid:1 580 km; oost-west: 579 km. We hebben dus ook niet voor niets 2 of eigenlijk 3 binnenlandse vluchten gehad (van Nosy Bé naar de hoofdstad Antananarivo reken ik dan mee). De mensen zijn er ook erg vriendelijk en behulpzaam. De lokale mensen hebben qua uiterlijk uiteraard Afrikaanse invloeden, maar ook Aziatisch. De locals willen ook geassocieerd worden met die deels Aziatische afkomst.

Saskia en ik zijn voornamelijk voor de dieren gegaan en Madagascar heeft onze verwachting op dit gebied meer dan waar gemaakt. Qua landschap had ik Madagascar groener verwacht. In de parken waar we op zoek gingen naar de dieren was het natuurlijk meestal groen, maar in het binnenland was het redelijk droog.

De dieren die je ziet zijn heel anders dan het vaste Afrikaanse land. Dus geen grote dieren zoals olifanten, neushoorns, e.d., maar enorm veel reptielen, kameleons, spinnen, slangen, maar vooral waar iedereen voor komt: lemuren of halfapen. Op Madagascar hebben de apen nooit hun intrede gedaan en zijn deze halfapen alleen door ge-evolueerd, zodat veel soorten ook overdag actief zijn (diurnal) wat uitzonderlijk is.

Dit was de oorspronkelijke route:

Madagascar of niet......

Ken je die mop van die groep die naar Madagascar ging? Die gingen niet.................

Vrijdagochtend om 03.15 uur ging de wekker. Om 04.00 zaten we in de taxi naar Schiphol en netjes rond 07.00 uur vloog het vliegtuig naar Paris de Gaulle. So far, so good.

In Parijs moesten we overstappen om uiteindelijk in de hoofdstad van Madagascar, Antananarivo (Tana volgens de locals), aan te komen. De vlucht was een half uur vertraagd, maar na dat half uur stond tot onze grote schrik het volgende op het bord:

Dat was dus ff wat minder. Wat bleek, het cabinepersoneel van Air France had besloten om te gaan staken. Het schijnt aangekondigd te zijn, maar wij wisten het niet.
Dan begint er een automatische rolverdeling te ontstaan in een groep waarvan niemand elkaar kent. Wie zit er eigenlijk in de groep, wie gaat de reisorganisatie bellen, wie spreekt er met Air France, etc.
Gelukkig was er een Franssprekende Belgische (Nathalie) in de groep. Zij kon het contact met Air France verzorgen en Henk was het aanspreekpunt voor Sawadee (reisorganisatie).
Uiteindelijk was de oplossing om met de bus naar Amsterdam terug te gaan en vervolgens weer naar huis.
Eindelijk waren we 23.30 uur thuis. We hebben van Schiphol nog een taxi moeten nemen, omdat er ook geen trein naar Den Haag reed vanwege werkzaamheden aan het spoor.
De stand van zaken tot nu toe is dat we dinsdag waarschijnlijk kunnen vliegen, waardoor het alsnog doorgaat, maar wel met de verkorte versie.
VIVE LE FRANCE..............NOT!!!

Cerro Torres en Torres del Paine

Vanuit El Chaltén hebben dus een aantal wandelingen gemaakt. We verbleven in een hostel en moesten voor het eerst met meerdere personen op een kamer slapen. In totaal met z´n 6-en.
Het dorpje El Chaltén in echt uit de grond gestampt voor de toeristen. dit om de de beroemde bergtoppen Fitz Roy en Cerro Torres te kunnen bekijken of te beklimmen. De lokale gidsen zijn zelf helemaal niet zo blij met deze opmars, want de charme van het kamperen op deze plek zoals het 10 jaar terug was, is voor een groot deel verdwenen. Wij kennen dit verleden niet, dus voor ons maakt het niet zoveel uit.
Tijdens één van onze wandeltrips hebben we de eerste encounter met een gletsjer gehad. Erg apart om eigenlijk zo laag (zo´n 1.000 meter) al een gletsjer te zien. De bomengrens ligt hier ook erg laag op zo´n 600 meter.
De wandelingen waren elke dag pittig (zeker zo´n 8 uur lopen), maar werden steeds beloond met mooie uitzichten over gletsjers en blauwe meren. De tweede dag was van dit park het mooist omdat het weer super en de lunch op een geweldige plaats was: aan een strandje met ijsschotsen in het water en uitzicht op Cerro Torres. Gedurende de wandelingen hebben we alle weertypes gehad, inclusief sneeuw en zeer harde wind! Ze kennen hier 4 seizoenen in 1 dag en daar is niks van gelogen.

Nadat we terug zijn gekomen in El Calafate hebben we s´avonds heerlijke steak gegeten en zijn we de volgende dag naar de Perito Moreno geweest. Eerst met de boot langs de gletsjer gevaren en vervolgens ander half uur over de gletsjer gelopen met stijgijzers. De Perito Moreno is 60 m hoog, 5 km breed en 30 km lang, je kunt je wel voorstellen dat dit een indrukwekkend plaatje was! Bizar om tussen de grote gletsjerspleten te lopen welke bijna fluoriserend blauw zijn. De combinatie met de enorme dreunen die gepaard gaan bij het afbreken van stukken ijs maakt het helemaal spectaculair. Het weer wilde bijna nog roet in het eten gooien, maar op het moment dat we bij de gletsjer kwamen werd het droog en scheen de zon. Fijn voor de foto´s!

Onze rustdag is een reisdag naar Torres del Paine (blauwe torens) waar ons weer drie wandelingen te wachten staan. De busrit er naar toe was erg mooi. Veel condors, guanaca´s (lama-achtige) en Zuid- Amerikaanse struisvogels gezien. Hoe dichter we bij het park kwamen hoe grilliger het landschap werd. Van de vlakke pampa´s gaat het over in een groot massief van de drie torens en vele meren.
We overnachten in eenvoudige tentjes, het avondmaal is alles behalve eenvoudig. In het eco-camp worden we verrast door een heerlijke drie gangenmaaltijd! In grote koepeltenten was een super mooi restaurant ingericht, moeilijk te omschrijven maar het was erg mooi. We werden tijdens deze 3 dagen begeleid door de gidsen Rodrico, een Chileen van 23 die wel met de vrouwtjes weet om te gaan ;-) en een Chileen die net 5 jaar in België had gewoond en redelijk Nederlands sprak: Christian alias Cookie (helaas heeft hij niet voor ons gekookt).
Eigenlijk is deze hele laatste week redelijk zwaar door het Patagonian flat oftewel continu klimmen en dalen met een het einde meestal een flinke klim naar de top. We lopen iedere dag 8 tot 10 uur en dan heb je best een goede basisconditie nodig. Gelukkig krijgen we overdreven grote lunchpakketten mee, maar die blijken tijdens het lopen alles behalve overdreven te zijn: chocolade, broodjes, pinda´s, cereal bars, drinken (je drinkt overigens het meeste gewoon uit de stromende rivieren waar gletsjerwater stroomt. Met de extra toevoeging van door Saskia slim bedachte ´ranjapoeder´ was het goed te drinken). Tot grote verbazing van onze reisbegeleider Mark heeft de gehele groep dat wel, hoewel nu de lichamelijke klachten toch wel redelijk de revue passeren.
Tijdens deze wandeltochten weer heel veel mooie natuur en gletsjers gezien. Er zit erorm veel variatie in deze vakantie.
Straks gaan we weer op weg naar Nederland. We hoorde dat het er van de week gesneeuwd had, maar ja, dat hebben we hier ook :-)

Na de trip zullen we wat foto´s toevoegen.

Fitz Roy and friends

Gister stond er weer een reisdag op het programma. ´s Ochtends hadden we nog tijd om naar een gletjser te klimmen. De kabelbaan deed het niet dus moesten we helemaal omhoog lopen. Was een mooie klim en het uitzicht was prachtig over het beaglekanaal. Het laatste deel kon Marc zich lekker uitleven door nog hoger te klimmen. Dit was geen lopen meer maar echt klimmen. Helaas was het door de spleten in de gletsjer te gevaarlijk om verder te klimmen.

´s Middags zijn we naar El Calafate gevlogen. We hadden het idee of we in the land of knowhere waren terecht gekomen. Gelukkig hadden ze in het gehucht waar we sliepen wel een supermarkt zodat we ratsoen konden inkopen voor de komende dagen. Vanaf vandaag gaan we drie dagen lopen van het plaatsje El Chalten. We zitten in het hostel met gedeelde kamers en we hebben een prima uitzicht op de Fitz Roy. Een van de moeilijkste beklimbare bergen ter wereld van zo´n 3400m hoogte. Deze schijnt technisch erg moeilijk te zijn. Het is hier een stuk warmer dan in Ushuaia. Benieuwd of dit de komende dagen zo zal blijven.

Patagonië

Hè hè, eindelijk even tijd om een ´post´ te plaatsen. Dat is een goed teken natuurlijk, want dat betekent dat we het veel te druk hebben met leuke dingen. Hoewel het hier tot ´s avond 22:00u licht is, vliegt de dag voorbij.
We zitten nu in ´het einde van van de wereld´: Ushuaia. Maar we zijn natuurlijk veel eerder begonnen in Santioga de Chili. Leuke stad. We zijn allebei niet zo van die stadsmensen, maar het weer was goed en de sfeer erg relaxed.
We hebben er met de groep lekker gegeten. De groep is sowieso erg okay. In het begin is het altijd kat uit de boom kijken en met de één heb je meer dan met de ander, maar omdat iedereen zoveel reiservaring heeft, heeft iedereen ook redelijk dezelfde instelling.
Na Santiago zijn we met de nachtbus naar Pucon gegaan, waar we de besneewde vulkaan Villarica, voor een deel, hebben beklommen. 2.800 meter hoog is ie. Saskia was die dag niet helemaal fit en heeft alleen het eerste stuk getrotseerd. Ik voelde me goed, maar kon helaas niet helemaal naar boven door de weersomstandigheden. Wel erg leuk om voor het eerst met stijgijzers te klimmen. Als opwarmer hebben we de dag ervoor een wandeling in het National Park gelopen. Het park is beroemd om zijn apenbomen. Na een uurtje of 6 gelopen te hebben stond er een heerlijk kuche op ons te wachten.

Vanuit Pucon zijn we naar Chiloe gegaan. Chiloe ligt op een apart eiland en is kenmerkend door de kleine eilandjes die er om heen liggen en de glooiende heuvels (lijkt bijna op ´the shire´ uit Lord of the rings). Ons hotel had een prachtig uitzicht op het meer. Hoewel het de blue unicorn heet is het prachtig roze geschilderd. We hebben over het eiland een tour gedaan, waarbij we een paar volledig houten kerken bezocht hebben (staan op de Unesco lijst) en vervolgens een mooie wandeling door het park en strand gemaakt hadden. Op het strand was het druk met bezoekers, het lag nl vol met koeien!! Lunch hadden we bij een Duits stel, waarbij we getrakteerd werden op heerlijke locale versnaperingen, met name de apperatiefjes waren erg lekker en mooi (geserveerd in verschillende schelpen).

Met de bus en pont zijn we naar Puerto Montt gegaan. Hier hebben we het vliegtuig genomen naar Punta Arenas. Hier begint eigenlijk het echte Patagonie. Desolate landschappen, kou en veel wind.
´s Ochtends het plaatselijke kerkhof bezocht. Super groot en apart. De mensen worden boven de grond ingegraven, lijkt bijna op Bijlmerflats. ´s Middags een hoogte punt van onze reis: bezoek aan een pinguin kolonie. Na twee uur varen kwamen we aan bij heel veel pinguins. We voelden ons net een klein kind in de snoepwinkel. Omdat je tussen de pinguins kon lopen wist je gewoon niet waar je moest kijken. Was echt super zoveel beesten!!

Nu zijn we dus in Ushuaia. Hier zijn we gekomen na een rit van meer dan 12 uur rijden met onze bus. Heel veel contrasten tussen landschappen. Begonnen met desolate, heuvelachtige landschappen en eindigen met enorme bergpieken met besneeuwde toppen. Dit was inmiddels Argentinie. Vandaag hebben we een tocht over het beagle kanaal gemaakt. Hierbij weer veel besneeuwde toppen, pinguins, maar ook zeeleeuwen en zeerobben gezien.

Binnenkort gaan we onze eerste gletsjertocht maken. Dan horen jullie weer meer.........

Foto's Mexico, Guatemala & Belize

Bij deze een aantal plaatjes om een indruk te geven van de vakantie. Er komt nog meer bij.















Het beroemde ruïnecomplex Teotihuacán



De 'main' plaza in Mexico-stad
















Ooit het religieuze centrum van de 'Zapotheken': Monte Albán



Onze buschauffeur van de touringcar (met 14 personen!) in Mexico


Palenque, het bekende Maya ruïne-complex midden in de jungle

Feestje in Zinacatán

De 2e dag in San Cristóbal hebben we buiten de stad (San Juan) doorgebracht. Eerst naar aan nabij gelegen, klein dorpje. Er was een markt aan de gang, maar het meest bijzondere was de lokale kerk. Johannes de Doper oftwel San Juan Baptista staat daar boven Jezus in rang. De kerk had overal dennenaalden en rijen kaarsen op de grond. Iedereen hield zijn eigen persoonlijke sessie. Cola en kippen behoren tot de meest voorkomende offers. En dan boeren om de kwade geesten te verjagen. Dat boeren hebben we trouwens niet gehoord. De sfeer was mysterieus. Binnenin aan beiden zijden stonden diverse beelden. Volgens mij allemaal lokale heiligen die werden vereerd. De sfeer is niet te vertalen en je mocht er (terecht) geen foto´s maken, maar ik had zoiets nooit eerder gezien.

Daarna naar Zinacatán. Hier bezochten we een gezin in een huis van gedroogd leem, zoals dat daar nog veel voor komt. We kwamen er onaangekondigd dus de paniek sloeg toe. Leuk om te zien ;-)
Twee van onze groep werden in originele klederdracht gehuld en we kregen vers gebakken tortilla´s en de lokale van alcohol voorziene lekkernij te drinken. Altijd lekker zo ´s-ochtends vroeg. Het leuke was dat er op dat moment een halfjaarlijks feest aan de gang was in het dorp. Dit had de reisleider ook nog niet eerder meegemaakt. Mannen, vrouwen en kinderen liepen allemaal in dezelfde klederdracht, donkerblauw en -groen met gouden stiksels, over de ´kermis´. Apart om te zien. In de plaatselijke kerk werd gezongen en gedanst. Een soort Mexicaanse gospel zeg maar. Degene die vereerd werd was overigens Saint Sebastian.

Tenslotte gingen we die middag naar de Sumidero Canyon. Met een speedbootje door een rivier met aan beide zijden honderden meters hoge bergwanden. Echt mooi, je krijgt een soort Lord of the rings-gevoel (deel I).
Het hoogste en tevens diepste punt had een berghoogte van 1 km en het water was er 100 m diep. Je moet het op dat moment maar geloven van de schipper ;-).

Was een schitterende dag.

Ik heb inmiddels al weer veel meer gedaan, want ik zit nu in Guatemala waar ik met een bootje over het meer van Atitlán heb gevaren, waar ik de grootste markt van Midden Amerika heb bezocht in Chichicastenango en vanochtend de 2500m hoge, nog actieve vulkaan Pacaya heb beklommen. Dit laatste was echt spectaculair. Misschien kom ik hier nog met een stukje op terug. Ik zit nu in Antigua, de voormalige hoofdstad van Guatemala (is nu Guatemala City). Antigua is inmiddels de hoofdstad niet meer in verband met een aantal aardbevingen in het verleden. Later meer...

Palenque

Het stadje Oaxaca op zichzelf is al leuk. Oaxaca heeft het enige plein in Mexico (schijnt) waar ze terrasjes hebben. Lekker struinen door de straten, de kerk Santa Dominco bekeken en uiteraard genoten van een Mexicaans biertje op één van de terassen. ´s-Avonds heerlijk aan het plein met z´n allen uit eten geweest. De volgende dag naar Monte Albán (witte berg). Dit was het politieke en religieuze centrum van de Zapotheken (zo´n 1800 tot 300 BC). Het complex heeft een aantal ruines en piramides op een afgevlakte heuvel. Doet een beetje Macchu Picchu-achtig aan, maar ligt uiteraard veel lager. De sfeer is wel redelijk gelijk vanwege de ligging: mooi omringd door bergen met laaghangende bevolking (gelukkig niet over het complex zelf zoals in MP).
Kon weer aardig aan de gang met m´n fototoestel. We waren er redelijk vroeg, dus het was lekker rustig.

Na Oaxaca zijn we op weg gegaan naar Palenque, het beroemde Maya-ruine-complex. We hebben gereist via Villahermosa waar we een botanische-/dierentuin hebben bezocht dat een aantal Olmekenstukken (oudste beschaving van midden-Amerika) huisvest. Interessant, maar staat in het niet bij Palenque: tussen de jungle liggen de ruines en tempels van de Maya´s met nog goed bewaarde decoraties. wel grappig om te weten, is dat alle gebouwen maar één etage kennen (of eigenlijk alleen begane grond). Om de gebouwen toch imposanter te laten lijken, hebben ze er vaak een piramide onder gebouwd en een sierkam (recht opstaand stuk steen puur voor decoratie). Desalniettemin supermooi en perfect om de middag te spenderen.
Vandaag hebben we een vrije dag in San Cristóbal. Morgen blijven we hier ook nog, maar gaan we buiten de stad een kijkje nemen.
Conclusie tot nu toe: beetje (te) veel cultuur voor mijn doen, maar daar had ik uiteraard op gerekend, maar schitterend en interessant om te zien.
Overmorgen op weg naar Guatamala. Ik ben benieuwd.

Vanuit Oaxaca

Een eerste berichtje uit Mexico. Cliché, maar het lijkt alweer alsof ik een week op pad ben na 2 dagen Mexico Stad en 1 dag onderweg naar Oaxaca (lees Oagaka).
De eerste twee dagen in M. City waren relaxed. Naar het plein (Plaza de la Contitucion), Palacio Nacional en Teotihuacan geweest. Dit laatste is zeer spectaculair: aan de `dodenweg` liggen de piramides van de zon (70m hoog) en de piramide van de maan (iets lager). Perfecte symmetrie. Echt de moeite waard. Nu moet ik natuurlijk de hele geschiedenis gaan vertellen dat deze piramides de eerste en grootste piramides waren die ze in Mexico gevonden hebben met 125.000 inwoners en dat de bevolking Azteken waren, maar ik ben zo´n geschiedenisleek en heb te slecht opgelet (en ingelezen), dat ik voorstel om de waarheid nog uit te zoeken als ik m´n lonely planet meeneem naar het Internetcafé.
Zeker is dat ik later wat foto´s zal bijvoegen en dat het spectaculair was om te zien.
Morgen een busrit van 12 uur, maar hierover en over de dag van vandaag (17 januari) later meer.

Berlijn is fijn! (dag 2)

Hierbij de foto's van dag 2. Het weer was mooier dan dag 1, maar het had beiden z'n charmes.



Fernsehturm
Midden in het stadscentrum van Berlijn staat deze 368 meter hoge TV-toren. Hij werd werd in 1969 gebouwd. Ooit was de toren een echt prestigeproject en de trots van Oost-Duitsland. Tegenwoordig is het een toeristische attractie met meer dan 1 miljoen bezoekers per jaar. Dat merkte je ook wel. Wat een lange rij. Als we dit van tevoren hadden geweten, dan hadden we er never-nooit in gaan staan.



Het uitzicht is in het echt altijd mooier dan de foto laat zien, maar je krijgt een indruk.









Berliner Dom
Vlakbij de TV-toren ligt de Berlijnse Dom. Voor velen de mooiste kerk van Berlijn en in 1999 binnenin voor het laatst hersteld. Het is een protestantse kerk waarvan het orgel de belangrijkste bezienswaardigheid is van het interieur. Er stond weer een rij om naar binnen te gaan, maar na het TV-toren-avontuurtje hadden we daar geen zin meer in.



De Engel
Saskia kon haar creatieve geest even niet meer bedwingen en heeft al liggend in de sneuuw deze fantastische engel weten te ontwikkelen. Voor degenen die willen weten hoe dit precies tot standkomt, heb ik nog een leuke home video ;-)




Sony Center
Berlijn staat bekend als hippe stad en heeft ook moderne bebouwing. Op de Potsdamer Platz vind je het Sony Center waarvan de bouw in 2000 is afgerond. Zag er erg sfeervol zo net na de Kerst.

Berlijn is fijn!

Twee dagen en drie nachten zijn Saskia en ik naar Berlijn geweest. Ik had er al veel over gehoord. Het moest er erg leuk zijn en dat klopt. Echt een aanrader: leuk sightseeing, goed openbaar vervoer, maar verbazingwekkend: ook erg makkelijk lopend te doen.
Vanaf vliegveld Schönefeld is het vrij eenvoudig om via bus en metro op de plaats van bestemming te komen. Het metrosysteem is niet zo goed geregeld als in Barcelona, maar je hebt het vrij snel door (vonden wij dan ;-)).
Het is trouwens niet echt duur om naar Berlijn te vliegen: € 140,- (incl. tax) voor twee personen. Het kan nog veel goedkoper als je vroeg boekt. Er zijn verschillende maatschappijen die op Berlijn vliegen, maar wij hebben Easy jet uitgekozen vanwege de prijs. We vlogen wel vanaf Maastricht, maar dat is vanaf Saskia uiteraard goed te doen.

De terugweg moesten we wel extreem vroeg op (4 uur 's-nachts) voor de terugvlucht. En druk dat het was op de luchthaven. Gelukkig waren we vroeger dan theoretisch nodig was, want je stond toch wel redelijk lang in de rij. Kan iemand mij het voordeel uitleggen van het zelf inchecken? Je ziet het steeds meer, maar het is echt suboptimaal. Je checkt zelf in, krijgt een label voor je tas, maar vervolgens moet je nog steeds je tas inchecken bij een incheckbalie met de bijbehorende rij. Tip: zorg dat je voor een korte stedentrip alleen je handbagage bij je hebt, dan kun je redelijk vlot doorlopen.

Nu een paar foto's ter illustratie.


East Side Gallery. Eén van de weinig overgebleven stukken van de muur. Het verbaasde me hoe laag en dun de muur eigenlijk is.








Check Point Charlie
In de tijd van de muur een stengbewaakte overgang tussen Oost en West, waar Amerikaanse- en Sovjetsoldaten 'oog in oog' met elkaar stonden.

Holocaust denkmal
Monument dat de verschrikking van de Holocaust moet herdenken.
De pilaren moeten volgens de Amerikaanse architect Peter Eisenman een gevoel van desoriëntatie en eenzaamheid teweeg brengen.
Het is 19.000 vierkante meter groot.






Brandenburger Tor
Foto lijkt een beetje wazig, maar wilde aangeven dat het er de hele dag sneeuwde:
Toegangspoort tot de stad en een symbool van vrede, zo was de Brandenburger Tor in 1791 bedoeld. Tijdens de Koude Oorlog stond de poort in de dodenzone tussen west en oost en werd het een symbool van ontnomen vrijheid.


Reichstag
Hier zit het parlement van Duitsland.
We hebben de imposante koepel van het gebouw helaas niet gezien (van binnen).








Saskia
Eigenlijk de leukste attractie of bezienswaardigheid in Berlijn. Vanaf 16 november 1973 te bezichtigen ;-)

Aruba

Hoewel toeristisch, blijft het een lekker warm oord om te vertoeven. Ook hier weer een paar indrukken. Later persoonlijk de verhalen (blijft maar 11 dagen).



Palmboompje hoort natuurlijk op de foto

Ook hier weer een beginnende-avond-plaatje

We sliepen heel toepasselijk in het hotel The Mill. Dit stond er naast en bevat een restaurant. Een Nederlander heeft 'm in de jaren 60 af laten breken in Nederland en opnieuw op laten bouwen in Aruba. We hebben er overigens niet gegeten. De Arubaanse menukaart beviel niet helemaal

Als je maar genoeg plaatjes schiet (schiet maar raak voor een knaak), dan zit er altijd wel iets tussen dat je bevalt. Voordeel van een digitale camera t.o.v. een analoge ;-)

Curacao

De vakantie naar Curacao en Aruba was relaxed. Zowel de antillen als het
gezelschap ;-)

Curacao was wel veel idyllischer dan Aruba. Aruba was echt ingericht op de Amerikaan en veel te toeristisch, maar de stranden waren er erg mooi en ik kon weer terugvallen op mijn gezelschap.
T'is leuker om mijn vakantie persoonlijk toe te lichten, maar hierbij al wat indrukken.

Zonsondergang op Curacao. Beetje spelen met m'n nieuwe camera (voorgrond scherp, achtergrond scherp). Blijft leuk

Dit was het zicht vanaf het strandje naar ons hotel. Ziet er geinig uit, toch?

Het 'bekende' beeld van Willemstad

Zoek de guppekop.

Ook weer vanaf het strandje gemaakt.

Wow, dat was zwaar!

En dan bedoel ik de beklimming van de Chirripó. Dag 2 van de Inca-trail was helemaal niks vergeleken met deze klim!!
We begonnen allemaal wat gespannen op 1.600 meter en moesten met een tussenstop op 3.400 meter uitkomen op 3.820 meter. Het eerste stuk begon ik langzaam, want ik had geen idee hoe zwaar het zou gaan worden en in welke conditie ik zou verkeren. Toen ik na 2 kilometer (van de totaal 25 die dag) voelde dat er een ritme ontstond, ben ik gaan versnellen en liep ik samen op met Wiebe, een 36 jarige jongen uit Apeldoorn. Het eerste ijkpunt was na 7 kilometer. Een rustplek wat ook wel de noodstop-plek wordt genoemd. Als je je hier slecht voelt, dan kun je nog terug naar beneden. Ik weet niet meer precies op welke hoogte ik toen zat, maar ik voelde me daar (nog) prima.
We hadden een uitleg gekregen van onze reisbegeleider (Armold) die 'm al een keer eerder had gelopen in het droge seizoen (is wel veel lichter overigens, omdat wij nu op sommige stukken door de bagger moesten) en hij vertelde ons dat het na het 7-kilometerpunt zwaarder zou worden en gelijk had ie. Tussen kilometer 8 en 10 en tussen 13 en 14 ben ik mezelf echt een aantal keren tegengekomen. Tussen 8 en 10 vanwege de steilheid en tussen 13 en 14 vanwege de hoogte. Zo'n klim op één dag is eigenlijk helemaal niet goed voor je lichaam en een wandelgroep die voor ons was had ons ook voor gek verklaard om dit in één dag te doen. Des te uitdagender natuurlijk ;-)
Tussen kilometer 13 en 14 heb ik mezelf echt een aantal keren moeten aansporen en je probeert de eerste keer zitten zo lang mogelijk uit te stellen, omdat je weet dat na de eerste keer de drempel kleiner is om nog een keer te stoppen. Achteraf gezien hebben Wiebe en ik eigenlijk een belachelijk hoog tempo aangehouden voor het eerste stuk tot 3.400 meter (de slaapplaats). Wiebe liep het in iets minder dan 5 uur en ik precies in 5 uur. Dan heb je pas 14,5 kilometer gelopen, maar wel een hoogteverschil van 1.800 meter afgelegd!
Na een half uurtje rust zijn we begonnen aan de klim naar de echte top op 3.820 meter. Dit was nog 5,1 kilometer.
Ik was bang dat ik nog te vermoeid zou zijn van het eerste gedeelte, maar het is verbazingwekkend hoe snel je kunt herstellen. Het eerste stuk was min of meer op en neer (meer op natuurlijk :-)) en hier kon je een goed ritme opbouwen. Toen kwam het echte werk. Steeds dacht ik dat ik er was en dan moest je weer een stuk naar beneden en weer een stuk omhoog en dit gebeurde wel 3 keer. Frusterend als je al zo uitgeput bent.
Van het beruchte laatste stuk, de laatste 150 meter, hadden we al gehoord. Met handen en voeten klauteren omhoog op een hoogte van ruim 3.700 meter. Dat was afzien en op één stuk heb ik echt even 1 minuut met m'n ogen dicht tegen een rots aan moeten hangen, omdat ik echt niet meer kon. Heerlijk is het dan om eindelijk boven op de top te staan (ook al was het bewolkt en had je weinig tot geen zicht). Het verplichte fotootje met de hoogte en de naam van de berg + vlag gemaakt en daarna weer afdalen naar 3.400 meter voor de slaapplaats. Tjonge, jonge, wat een dag. Heerlijk ;-)

Marc

San José, Poas, Arenal en Monteverde

Nou, hè, hè, Marc laat eens wat van zich horen.

Ik heb nog niet veel tijd gehad om te Internetten. Dat is eigenlijk een goed teken.
Ik zit nu in Monteverde waar ik vanochtend de Canopy-trip heb gedaan. Echt super. Tokkelen, maar dan wel wat heftiger, langer en veeeel hoger. Je bent zo'n 1,5 uur bezig en achter elkaar hang je met je klimtuig aan een kabel en suis je naar beneden.

Ik ben ik San José begonnen. In de Marco Polo-gids die ik van Janny heb gekregen staat dat dit niet echt een stad is om verliefd op te worden en dat klopt ook. Grauw, lelijke gebouwen, maar wel aardige mensen. Het enige dat ik daar eigenlijk heb gedaan is een bezoekje brengen aan het Jade-museum.
De volgende dag zijn we richting Fortuna gereden waar zich de nog actieve vulkaan Arenal bevindt. Tijdens de trip daar naartoe hebben we eerst een andere vulkaan bezocht: de Poas. De vulkaan-krater is gevuld met een groene fluoriserende substantie. Erg mooi. Daar nog een stukje gewandeld en toen op naar Fortuna dus.
's-Avonds of eigenlijk einde van de middag hebben we een wandeling gemaakt door een stuk regenwoud en heel toepasselijk regende het ook. Het regent trouwens elke dag en veel zon hebben we nog niet gezien, maar het is niet irritant ofzo. Het hoort min of bij de setting van het land. Na de 'walk' zouden we een mooi viewing point hebben waar er een kleine kans was dat we de vulkaan actief konden zien, maar helaas of....
s-Avonds zaten we bij het hotel te eten en werden we gebeld door een tweede vestiging van deze keten die vlak bij de vulkaan ligt. Die meldde dat de vulkaan op dat moment (22.00 uur) blokken steen aan het spuwen was. Wij er met de bus heen gescheurd en inderdaad: de vulkaantop was helderrood en met vlagen werd er vuurrode gesteente uit geblazen. Echt een supermooi gezicht dat schijnbaar niet zo héél vaak voor komt.
De volgende dag zijn we met een boottocht over de rivier 'Negro' heen gevaren. Veel dieren, met name vogels, maar ook kaaimannen, luiaards en diverse apen. Erg leuk en een lekkere lunch :-) 's-Avonds lekker liggen badderen in natuurlijke hotsprings en volgende dag een pittige wandeling naar een middelmatige waterval.
s'-Middags naar Liberia, een stadje in het noordwesten van Costa Rica gegaan. Niet zoveel te beleven, maar we gingen er voor een wandeling de volgende dag. De wandeling was naar Rincon de Vieja (modderpoelen) waar we diverse vulkanische activiteiten konden zien, wel aardig maar niet super spectaculair.
Gisteren dus aangekomen in Montverde in een hotel dat geleid wordt door een Amerikaan. Echt een apart figuur maar wel heel aardig.
Vandaag dus getokkeld en een bijzondere wandeling gemaakt over de toppen van bomen door middel van hangbruggen: the sky walk. Het regent nu weer aardig hard, dus even Internet time. Je kunt trouwens meer zien over dat tokkelen en de sky walk op http://www.selvatura.com.
Ik stop er weer mee, want ik krijg kramp zo ;-)

Tot later.

Marc

Eerste berichtje

Even een eerste test om te kijken of alles werkt. Ik ga, voor degenen die het nog niet weten, 24 dagen naar Costa Rica. M'n eerste optie was naar Argentinië of Brazilië, maar Henri liet het afweten :-)
Daarna was mijn reis naar Mexico, Guatamala en Belize bijna in kannen en kruiken, totdat ik werd gebeld dat de vluchten niet meer konden worden geboekt. Maar ach, Costa Rica is ook niet slecht.
Vanaf 4 oktober dus weg, maar eerst dit weekend maar even de reünie van de Turkije-trip. Check maar eens http://www.boerinn.nl. Ik ben benieuwd.