Het halve ja-woord

Gisteren was het dan zover. Samen naar de gemeente Pijnacker voor ons eerste officiële momentje, nadat we elkaar hadden beloofd te gaan trouwen. De ondertrouw. Tegenwoordig hoef je geen geboorteuitreksels meer te hebben en hebben ook de meeste gemeentes zich overgegeven aan de digitale revolutie zonder dat ze dit commercieel uitbuiten oftewel het kost je niets, behalve een beetje tijd.

Van tevoren hadden we al bedacht dat het een formaliteit zou worden waarbij je na 5 minuten weer buiten staat. Het scheelt inderdaad niet veel. Het is dat we het zelf wat hebben opgeleukt om het vast te willen leggen en dat heeft deze onderstaande foto opgeleverd. Wij hadden in ieder geval lol. Met onze kleinschalige bruiloft in aantocht hebben we al heel veel geregeld: de locatie, de ambtenaar van de Burgerlijke stand, de uitnodigingen zijn verstuurd (maar nog bij niemand in de bus gevallen begreep ik) en we hebben er enorm veel zin in.

Hoewel we snel hebben besloten om te trouwen, is het voor mij al een event om nooit te vergeten. Wie had dat gedacht? Ik niet in ieder geval :-)

Zora

Sinds mei hebben we een nieuw gezinslid, maar we hebben haar nog nooit wereldkundig gemaakt op deze blog, dus dat moest er maar eens van komen.

We hebben haar niet uit Noorwegen meegepikt, maar ze is wel half Noors(e boskat).

Zo nors zijn de Noren niet

We zijn er even 2 weken tussenuit geweest. Met de auto naar Kiel (Duitsland), vandaar de boot naar Göteborg genomen en via Zweden naar Noorwegen gereden. Tijdens onze trip zijn we naar 3 plaatsen geweest: Lillehammer (Nordseter), Voss en Rjukan. We sliepen in bugalows/skihutjes waarvan 2 met sauna. Lekkerrrrr.

Van het deel dat we van Zweden gezien hebben, vonden we dat het er lievelijk uitzag: glooiend landschap met grote meren. In Noorwegen aangekomen wordt het al duidelijk ruiger. In Lillehammer zijn we naar de olympische skischans geweest. Op het moment dat we er waren was er iemand aan het trainen. Dan pas zie je echt hoe hard en hoog het gaat! Ook hebben we 2 mooie wandelingen gemaakt waar in de winter het langlaufgebied is. We hebben ook een mooie autoroute gereden: Peer Gynt Veien. Eigenlijk achteraf gezien, zijn we er te weinig uit geweest en hebben we teveel in de auto gezeten.

De weg naar Voss was prachtig. Van nog onder de boomgrens tot kale vlaktes met uitzicht op een gletsjer. Ik heb nog nooit zoveel tunnels gezien in 2 weken en deze trip hadden we er ook een aantal moeten passeren.
In Voss, in de winter een ski-oord, hebben we verschillende (auto)tripjes gemaakt met het hoogtepunt een downhill op de mountainbike na een voor bejaarden hoogtepunt (treinritje naar 865 m.) terug naarbeneden.

Onze laatste bestemming was Rjukan. Dit oord is bekend omdat er in de tijd van de 2e Wereldoorlog door Duitsers werd gewerkt een het maken van atoombommen met behulp van ´zwaar´ water. Dit werd verijdeld door Noorse Saboteurs. Nu is het vooral bekend omdat het dicht bij Oslo ligt en perfect is voor tripjes het gehele jaar door. We wilde er eigenlijk een eland- of Huskysafari doen, maar beiden zijn helaas niet gelukt. We hebben er dus veel gerelaxed en gewandeld.

Al met al een leuke trip en hieronder een aantal foto´s voor een kleine sfeerimpressie. Enneh, aardige mensen trouwens die Noren (anders klopt de titel niet ;-))

Na regen komt ... tennis

Dit weekend zijn we naar Rosmalen geweest voor de Ordina Open. Een groot deel van de dag regen, maar uiteindelijk toch nog twee potjes gezien. Het was zowel voor Kim Clijsters (demonstratiewedstrijd) als voor Reamon Sluiter een terugkeer op het hoogste niveau. Hierbij wat foto´s.

Bekijk tennis door een andere bril :-)

Terschelling is fijn

Dit weekend zijn we naar Terschelling geweest. Voor mij het tweede waddeneiland (vorig jaar Texel) dat ik bezoek en voor Saskia het derde (na Texel en Ameland). Het weekend begon gespannen, want a.s. dinsdag krijgen we uitslag van de scan van Saskia, maar later hebben we dat kunnen laten varen en konden we genieten. Lekker met de camera´s in de weer geweest en met de auto en fiets het eiland rondgescheurd. Dit kun je makkelijk van de locals afkijken, want die jakkeren hier echt door met hun vaak 4 x 4 bolides. Bij deze een kleine impressie.

Ice Ice baby

Onze eerste fototrip via SNP naar IJsland. Leuk man!! Lekker autisten (sorry voor de woordkeuze) met het maken van foto´s zonder dat iemand je staat te pushen om door te gaan.

Tijdens dag één werden we al gelijk op de manual stand overgezet oftewel zelf je belichting regelen via sluitertijd en diafragma. Erg leerzaam. Op zich heb ik de techniek na deze trip redelijk onder de knie, maar van een leuk kiekje een bijzondere plaat maken is echt een kunst. Ik kan na deze trip ook bijna niet meer zonder een bewerkingsprogramma.

Maar dan de lokatie, IJsland. Wauw! Ik had er wel al wat van verwacht, maar het is echt desolaat. We hebben bijna een hele dag door de binnenlanden gereden, zonder andere toeristen of zelfs huizen tegen te komen. Echt bizar. In sommige gebieden had het decor oranje moeten zijn om voor Mars door te mogen gaan. Echt bijzonder, maar krijg dat maar eens sprekend op de gevoelige plaat.

We hadden een leuke groep. Erg divers qua fotografie-ervaring. De één had zijn/haar camera bij wijze van spreken net uit de doos gehaald (ik ook overigens, want ik heb 2 weken voor de trip een spiegelreflex-camera gekochten) bij de andere dacht ik "wat doe je hier. Je kunt al enorm goed fotograferen". Maar iedereen haalt er voor zichzelf iets uit. Het land leent zich er natuurlijk perfect voor.

De reisleiding bestond uit een fotograaf/reisleider/chauffeur en een kok/chauffeur. Allebei Nederlanders: Joost en Jos. Later ook wel bekend onder de werktitel Jo-Jo-tours. Joost is full-time freelance fotograaf en werkt o.a. voor de beeldbank van het ANP en Jos is dieselmonteur en zijn vaardigheden konden we goed gebruiken tijdens de trip.

Ik plaats nu een aantal foto´s voor een kleine impressie.

We hebben nu nog geen volgende reis gepland ;-)

Geen nieuw vakantienieuws, maar wel een foto

Na Xi´an hebben we eigenlijk geen bericht meer geschreven over China en dat zal ook wel niet meer gebeuren. We vertellen de rest wel tijdens het bladeren door het (nog te maken) fotoboek. We hebben nu inmiddels een aantal weken Photoshop Elements 6.0 in huis en je kunt er toch wel leuke dingen mee doen naast het gebruikelijke ´pimpen´ van je foto. Onderstaande foto komt in ieder geval in het fotoboek.

Groeten en voor sommigen: tot volgende week.

Xi'an

Tegen 9:30u kwamen win in Xi'an aan. Xi'an was de hoofdstad van elf dynastieen en het beginpunt van de zijderoute. Na een stevige brunch hebben we het terracottaleger bezocht. Het leger werd in 1974 door boeren ontdekt die een bron aan het zoeken waren. De rijen levensgrote aardenwerken beelden van gele klei werden gemaakt om het graf van Qin shi Huangdi te bewaken. Bij opgravingen kwamen drie putten aan het licht met meer dan 7000 soldaten. Alle beelden waren oospronkelijk in levendige kleuren geschilderd. Enkele vertonen nog verfresten, maar de meesten zijn kaal. De keizer was zo bezeten van de dood en de erfenis die hij achter zou laten dat hij 36 jaar lang 700.000 mensen aan zijn graf liet werken.

Aan het einde van de dag zijn we door het park naar de stad gewandeld. De stad is behoorlijk modern en heeft aardig wat shopping malls. We zijn door de leuke Moslimwijk gelopen met zijn bochtige straten, lage huizen en smalle stegen. Overal eettentjes en vollop sate te verkrijgen. Ondanks de aantrekkelijke sate hebben we toch maar in een chinees restaurantje gegeten. De eerste was niet zo'n succes wat betreft de keuze van het eten: alleen een menukaart in het Chinees (zag er wel erg leuk uit) en erg slecht Engels sprekende bediening. Toen maar naar de volgende waar een menukaartje met plaatjes aanwezig was. Wel voor 3.50 eurie gegeten! Marc zijn menu was ondanks slechts " 1 pepertje" op de kaart, erg spicy. Denk dat er wel 3 hele pepers in het gerecht zaten!

Donderdagochtend hebben we fietsen gehuurd en zijn we over de stadsmuur gefietst. de muren om de stad zijn nog volledig in tact en vormen een 14 km lange rechthoek om het centrum. Op de muur was het een oase van rust en op sommige delen fietste we helemaal alleen. Het was erg leuk om vanaf de muur in het park te kijken, chinezen waren druk aan het kaligraferen op straat, dansen en Tai Chi aan het beoefenen. Het was erg warm, maar gelukkig gaf het fietsen een verkoelend briesje.

We hebben nog gezocht naar een Media Player, maar in China liggen de prijzen nog bijna hoger dan in Nederland. Het Chinese eten is prima, maar toch konden we het niet laten om als lunch een kopje tomatensoep en een pizzapunt bij de Pizza hut te eten.

Beijing II

Dinsdagochtend zijn we eerst naar het Beihaipark tegenover ons hotel gegaan. Hier hebben we zo'n " balletje hoog houden veer" gekocht en zijn we zelf maar eens gaan oefenen. Binnen de kortste keren hadden we twee Chinezen bij ons staan die met ons mee wilde doen. Na onze ochtendgymnastiek zijn we naar de Tempel van de Hemel gegaan. Het is een van de grootste tempelcommplexen van China en een voorbeeld van Chinese architectonische balans en symboliek. Dit was de plaats waar de keizer offers bracht en tijdens de winterzonnewende tot zijn voorouders bad. Het complex ligt in een erg mooi park. Aan het einde van de dag zijn we op de nachttrein naar Xi'an gestapt. Het treinstation van Beijing was enorm (een van de grootste ter wereld). We hadden met 6 personen een coupe waar we op slaapbanken sliepen boven elkaar.

Muur

Op zondag zijn we naar de Chinese muur gegaan (Simatai). Helaas werkte het weer niet mee en regende het. Na de lunch hebben we een wandeling gemaakt naar toren 12. Hoe verder we omhoog klommen, hoe minder het zicht werd. Uiteindelijk was het een mooie tocht met een aantal pittige klimmetjes. Marc is met de tokkelbaan naar beneden gegaan. Hij moest bijna terug zwemmen, maar gelukkig kwam het bootje toch nog.

Vandaag hebben we het vervolgtraject van de muur afgelegd naar Hinshanling. Tocht was mooier dan gisteren: het weer was beter en je had veel meer het gevoel midden in het landschap te lopen. Het bijzondere van de tocht was dat je over dele oude muur liep. Hoe dichter je bij het toeristische gedeelte kwam, hoe meer er van de muur gerepareerd was. Na de tocht een verdiende lunch en zijn we weer naar Beijing terug gegaan. Onderweg nog langs het Olympisch dorp, het hockey stadion, het vogelnest en het olympisch vuur in aanbouw gereden. We mochten er niet stoppen. Daarna zijn we bij een kliniek gestopt waar we een voetmassage kregen. Dit was een grote tupperware circus. Onze voeten werden in het kruidenbadje gezet, waarna vervolgens de kruiden aan ons werd geprobeerd te slijten. dit gebeurde ook met de massage olie.

Beijing

Donderdag 8 mei om 18:30u vertrokken naar Beijing. Eindelijk eens een heerlijk vlucht gehad, we hadden 4 stoelen met zijn 2-en! Bij aankomst werd bevestigd wat we al vermoedden, Marc was de enige man in het gezelschap met uitzondering van de reisbegeleider. Het lijkt leuk voor Marc maar de praktijk is anders hi hi!

We zijn naar het Qiuli Hotel gereden. De reisbegeleider (Jan Peter) heeft ons een sightseeing rondom het hotel gegeven. De eerste indruk is heel anders dan we verwacht hadden. Veel minder hoogbouw, veel groen en parken en vriendelijke Chinezen. We zijn de drumtoren opgeklommen en hebben de beltoren gezien. Elk halfuur werd er gedrumd op enorme drums en daarnaast was het uitzicht mooi.

De volgende dag hadden we een vrije dag in Beijing. Om 8:00u 's ochtends zijn we naar het Beihai park vlakbij het hotel gegaan. Erg bijzonder is het dat er een totaal andere wereld open gaat zo gauw je achter de parkmuren komt. Overal Chinezen die Tai Chi aan het uitvoeren zijn, mensen die op handen en voeten de rek en strek oefeningen doen, stelletjes die aan het stijldansen zijn, maar ook de Chineze variant van "goedemorgen Nederland" kom je tegen (mensen staan in een groep met gewichtjes te gymen). Ook worden de vogeltjes in een kooi uitgelaten. Wat erg hip is, is de variant van balletje hoog houden maar dan met een groot uitgevallen shuttle met veren.

Daarna zijn we naar het plein van de Poort van de Hemelse Vrede (Tian'an Men-plein) geweest en naar de Verboden stad. Jammer dat de zaal van de Opperste Harmonie werd opgeknapt, want we konden daardoor niet naar binnen. Daarbinnen is de fraai versierde troon waar de keizer gekroond werd te zien. De stad was erg mooi en indrukwekkend. Veel foto's gemaakt en veel Chinezen gezien! Om de stad van bovenaf te zien zijn we naar het Jing Shan-park tegenover de stad gegaan. Leuk klimmetje en het uitzicht was de moeite waard. Daarna zijn we nog naar de Lama Tempel geweest. Dit is het spectaculairste tempel complex van Beijing. Het werd in de 17e eeuw gebouwd en in 1744 tot een Tibetaans Lama klooster omgevormd. 's Avonds zijn we naar een Kung-fu musical geweest. Erg mooi, maar erg warm.

Madagascar afronden

Zo, en nu een laatste berichtje over Madagascar, want anders duurt het allemaal veels te lang. We zijn een digitaal boek aan het afronden en dan kunnen we jullie meer laten zien van het land. Een korte samenvatting de bijzondere laatste dag en een aantal plaatjes rest mij nog.
In m´n vorige bericht gaf ik aan dat het veel zoeken was naar lemuren, maar aan het einde van de trip (inmiddels 2 mensen al eerder vertrokken vanwege ziekte, een aantal eerder naar huis, omdat ze voor de verlenging niet genoeg vakantiedagen hadden en Saskia die een heftige voedselvergiftiging achter de rug had) hebben we een geweldige dag gehad met Sifaka´s, Indri´s, kameleons en andere dieren. Omdat Saskia precies op het hoogtepunt van de vakantie ziek werd, waren we helaas gedwongen om in het hotel achter te blijven. De anderen gingen op weg naar de beroemde Indri-Indri: de grootste van de lemuren in Madagascar. Ze worden tot soms 90 cm groot en kunnen tot 10 kilo zwaar worden. Ze kunnen niet in gevangenschap gehouden worden vanwege hun onberekenbare voedselkeuze per periode (ze willen zelf de keuze hebben wanneer ze welk type voedsel eten) en dat schijn je niet na te kunnen bootsen. Het meest bekend zijn ze vanwege hun manier van communiceren. Ze hebben 3 verschillende geluiden: één voor alarm, één wanneer ze een sexuele drift hebben en één voor onderling communiceren. De laatste hebben wij vast kunnen leggen. Een soort van walvisachtig geluid, dat je langzaam van andere groepen Indri´s aan hoort komen en dat door andere groepen wordt overgenomen. Echt enorm hard trouwens. Luister zo zelf maar.

Sas en ik hebben deze dagtrip op z´n Amerikaans gedaan: 3½ uur heen, 2 uur door het National Park heen, daarna nog een uur door een ander park (Madagascar Exotic) en daarna nog 3 uur naar het hotel. Het was een vermoeiende laatste dag, maar ik heb zo´n laatste dag nog nooit zo leuk besteed.
Hierbij nog een aantal foto´s van Madagascar Exotic:

Al met al een mooie, bijzondere (vreemd begin en de ´afvallers´), maar zeer geslaagde vakantie. Het is een echte aanrader als je van dieren houdt.
Volgende reis wordt waarschijnlijk China, met panda´s!! ;-)

Zoek de lemuur

Bij het eerste park kom je er al snel achter dat de lemuren niet à la de apenheul overal om je heen springen en op je schouder gaan zitten (al hoewel.... lees later). Het is echt zoeken geblazen en als je je eerste slapende pluizenbol denkt te zien, ben je al heel blij. Maar we verwachtten natuurlijk meer. Het eerste park waar we naartoe gingen was Ranomafana National Park. Er zitten daar naast reptielen en kameleons verschillende lemuursoorten: diverse bamboe-lemuren, Red-fronted lemur (meeste gezien), red-bellied lemur en de Milne Edward Sifaka (wel gezien, maar niet op de foto). ´s-Avonds hebben we nog twee wandelingen gemaakt en de bruine muislemuur en de Malagasy civetkat gespot. Je mag er geen foto van maken, maar dat wist Saskia nog niet toen ze bruine muislemuur al te pakken had. Toch mooi meegenomen. De eerste ´catch´ van de small five ;-)

Toch nog Madagascar

Vrijdag dus 6½ uur in de bus van Parijs naar A´dam en daarna nog naar huis, Da´s niet fijn als je nog niet weet of de vakantie wel of niet door zal gaan.

Tijdens het weekend veel e-mailcontact gehad met de reisgenoten en telefonisch contact met Sawadee (de reisorganisatie). Om een lang verhaal kort te maken zijn we uiteindelijk dinsdag alsnog vertrokken. Ditmaal met Air Madagascar (in handen van Lufthansa) via Milaan en Nosy Bé (Eiland behorende bij Madagascar).

Madagascar is een enorm groot Eiland. De meeste mensen die ik voor of na mijn reis hierover sprak hadden dat niet verwacht. Afmetingen van noord-zuid:1 580 km; oost-west: 579 km. We hebben dus ook niet voor niets 2 of eigenlijk 3 binnenlandse vluchten gehad (van Nosy Bé naar de hoofdstad Antananarivo reken ik dan mee). De mensen zijn er ook erg vriendelijk en behulpzaam. De lokale mensen hebben qua uiterlijk uiteraard Afrikaanse invloeden, maar ook Aziatisch. De locals willen ook geassocieerd worden met die deels Aziatische afkomst.

Saskia en ik zijn voornamelijk voor de dieren gegaan en Madagascar heeft onze verwachting op dit gebied meer dan waar gemaakt. Qua landschap had ik Madagascar groener verwacht. In de parken waar we op zoek gingen naar de dieren was het natuurlijk meestal groen, maar in het binnenland was het redelijk droog.

De dieren die je ziet zijn heel anders dan het vaste Afrikaanse land. Dus geen grote dieren zoals olifanten, neushoorns, e.d., maar enorm veel reptielen, kameleons, spinnen, slangen, maar vooral waar iedereen voor komt: lemuren of halfapen. Op Madagascar hebben de apen nooit hun intrede gedaan en zijn deze halfapen alleen door ge-evolueerd, zodat veel soorten ook overdag actief zijn (diurnal) wat uitzonderlijk is.

Dit was de oorspronkelijke route:

Madagascar of niet......

Ken je die mop van die groep die naar Madagascar ging? Die gingen niet.................

Vrijdagochtend om 03.15 uur ging de wekker. Om 04.00 zaten we in de taxi naar Schiphol en netjes rond 07.00 uur vloog het vliegtuig naar Paris de Gaulle. So far, so good.

In Parijs moesten we overstappen om uiteindelijk in de hoofdstad van Madagascar, Antananarivo (Tana volgens de locals), aan te komen. De vlucht was een half uur vertraagd, maar na dat half uur stond tot onze grote schrik het volgende op het bord:

Dat was dus ff wat minder. Wat bleek, het cabinepersoneel van Air France had besloten om te gaan staken. Het schijnt aangekondigd te zijn, maar wij wisten het niet.
Dan begint er een automatische rolverdeling te ontstaan in een groep waarvan niemand elkaar kent. Wie zit er eigenlijk in de groep, wie gaat de reisorganisatie bellen, wie spreekt er met Air France, etc.
Gelukkig was er een Franssprekende Belgische (Nathalie) in de groep. Zij kon het contact met Air France verzorgen en Henk was het aanspreekpunt voor Sawadee (reisorganisatie).
Uiteindelijk was de oplossing om met de bus naar Amsterdam terug te gaan en vervolgens weer naar huis.
Eindelijk waren we 23.30 uur thuis. We hebben van Schiphol nog een taxi moeten nemen, omdat er ook geen trein naar Den Haag reed vanwege werkzaamheden aan het spoor.
De stand van zaken tot nu toe is dat we dinsdag waarschijnlijk kunnen vliegen, waardoor het alsnog doorgaat, maar wel met de verkorte versie.
VIVE LE FRANCE..............NOT!!!

Cerro Torres en Torres del Paine

Vanuit El Chaltén hebben dus een aantal wandelingen gemaakt. We verbleven in een hostel en moesten voor het eerst met meerdere personen op een kamer slapen. In totaal met z´n 6-en.
Het dorpje El Chaltén in echt uit de grond gestampt voor de toeristen. dit om de de beroemde bergtoppen Fitz Roy en Cerro Torres te kunnen bekijken of te beklimmen. De lokale gidsen zijn zelf helemaal niet zo blij met deze opmars, want de charme van het kamperen op deze plek zoals het 10 jaar terug was, is voor een groot deel verdwenen. Wij kennen dit verleden niet, dus voor ons maakt het niet zoveel uit.
Tijdens één van onze wandeltrips hebben we de eerste encounter met een gletsjer gehad. Erg apart om eigenlijk zo laag (zo´n 1.000 meter) al een gletsjer te zien. De bomengrens ligt hier ook erg laag op zo´n 600 meter.
De wandelingen waren elke dag pittig (zeker zo´n 8 uur lopen), maar werden steeds beloond met mooie uitzichten over gletsjers en blauwe meren. De tweede dag was van dit park het mooist omdat het weer super en de lunch op een geweldige plaats was: aan een strandje met ijsschotsen in het water en uitzicht op Cerro Torres. Gedurende de wandelingen hebben we alle weertypes gehad, inclusief sneeuw en zeer harde wind! Ze kennen hier 4 seizoenen in 1 dag en daar is niks van gelogen.

Nadat we terug zijn gekomen in El Calafate hebben we s´avonds heerlijke steak gegeten en zijn we de volgende dag naar de Perito Moreno geweest. Eerst met de boot langs de gletsjer gevaren en vervolgens ander half uur over de gletsjer gelopen met stijgijzers. De Perito Moreno is 60 m hoog, 5 km breed en 30 km lang, je kunt je wel voorstellen dat dit een indrukwekkend plaatje was! Bizar om tussen de grote gletsjerspleten te lopen welke bijna fluoriserend blauw zijn. De combinatie met de enorme dreunen die gepaard gaan bij het afbreken van stukken ijs maakt het helemaal spectaculair. Het weer wilde bijna nog roet in het eten gooien, maar op het moment dat we bij de gletsjer kwamen werd het droog en scheen de zon. Fijn voor de foto´s!

Onze rustdag is een reisdag naar Torres del Paine (blauwe torens) waar ons weer drie wandelingen te wachten staan. De busrit er naar toe was erg mooi. Veel condors, guanaca´s (lama-achtige) en Zuid- Amerikaanse struisvogels gezien. Hoe dichter we bij het park kwamen hoe grilliger het landschap werd. Van de vlakke pampa´s gaat het over in een groot massief van de drie torens en vele meren.
We overnachten in eenvoudige tentjes, het avondmaal is alles behalve eenvoudig. In het eco-camp worden we verrast door een heerlijke drie gangenmaaltijd! In grote koepeltenten was een super mooi restaurant ingericht, moeilijk te omschrijven maar het was erg mooi. We werden tijdens deze 3 dagen begeleid door de gidsen Rodrico, een Chileen van 23 die wel met de vrouwtjes weet om te gaan ;-) en een Chileen die net 5 jaar in België had gewoond en redelijk Nederlands sprak: Christian alias Cookie (helaas heeft hij niet voor ons gekookt).
Eigenlijk is deze hele laatste week redelijk zwaar door het Patagonian flat oftewel continu klimmen en dalen met een het einde meestal een flinke klim naar de top. We lopen iedere dag 8 tot 10 uur en dan heb je best een goede basisconditie nodig. Gelukkig krijgen we overdreven grote lunchpakketten mee, maar die blijken tijdens het lopen alles behalve overdreven te zijn: chocolade, broodjes, pinda´s, cereal bars, drinken (je drinkt overigens het meeste gewoon uit de stromende rivieren waar gletsjerwater stroomt. Met de extra toevoeging van door Saskia slim bedachte ´ranjapoeder´ was het goed te drinken). Tot grote verbazing van onze reisbegeleider Mark heeft de gehele groep dat wel, hoewel nu de lichamelijke klachten toch wel redelijk de revue passeren.
Tijdens deze wandeltochten weer heel veel mooie natuur en gletsjers gezien. Er zit erorm veel variatie in deze vakantie.
Straks gaan we weer op weg naar Nederland. We hoorde dat het er van de week gesneeuwd had, maar ja, dat hebben we hier ook :-)

Na de trip zullen we wat foto´s toevoegen.

Fitz Roy and friends

Gister stond er weer een reisdag op het programma. ´s Ochtends hadden we nog tijd om naar een gletjser te klimmen. De kabelbaan deed het niet dus moesten we helemaal omhoog lopen. Was een mooie klim en het uitzicht was prachtig over het beaglekanaal. Het laatste deel kon Marc zich lekker uitleven door nog hoger te klimmen. Dit was geen lopen meer maar echt klimmen. Helaas was het door de spleten in de gletsjer te gevaarlijk om verder te klimmen.

´s Middags zijn we naar El Calafate gevlogen. We hadden het idee of we in the land of knowhere waren terecht gekomen. Gelukkig hadden ze in het gehucht waar we sliepen wel een supermarkt zodat we ratsoen konden inkopen voor de komende dagen. Vanaf vandaag gaan we drie dagen lopen van het plaatsje El Chalten. We zitten in het hostel met gedeelde kamers en we hebben een prima uitzicht op de Fitz Roy. Een van de moeilijkste beklimbare bergen ter wereld van zo´n 3400m hoogte. Deze schijnt technisch erg moeilijk te zijn. Het is hier een stuk warmer dan in Ushuaia. Benieuwd of dit de komende dagen zo zal blijven.